شما را بی شما می خواند آن یار

شما را بی شما می خواند آن یار شما را این شمایی مصلحت نیست چو خوان آسمان آمد به دنیا از این پس بی نوایی مصلحت نیست در این مطبخ که قربانست جان ها چو دونان نان ربایی مصلحت نیست بگو آن حرص و آز راه زن را که مکر و بدنمایی مصلحت نیست چو پا داری برو دستی بجنبان تو را بی دست و پایی مصلحت نیست چو پای تو نماند پر دهندت که بی پر در هوایی مصلحت نیست چو پر یابی به سوی دام حق پر که از دامش رهایی مصلحت نیست همای قاف قربی ای برادر هما را جز همایی مصلحت نیست جهان جوی و صفا بحر و تو ماهی در این جو آشنایی مصلحت نیست خمش باش و فنای بحر حق شو به هنبازی خدایی مصلحت نیست 344 به جان تو که سوگند عظیمست که جانم بی تو دربند عظیمست اگر چه خضر سیرآب حیاتست به لعلت آرزومند عظیمست سخن ها دارم از تو با تو بسیار ولی خاموشیم پند عظیمست هر آن کز بیم تو خاموش باشد اگر چه خر خردمند عظیمست هر آن کس کو هنر را ترک گوید ز بهر تو هنرمند عظیمست فکندم خویش را چون سایه پیشت فکندن پیشت افکند عظیمست که بغداد تو را داد بزرگست سمرقند تو را قند عظیمست حریصم کرد طمع داد قندت اگر چه بنده خرسند عظیمست بریدستی مرا از خویش و پیوند که دل را با تو پیوند عظیمست خمش کن همچو عشق ای زاده عشق اگر چه گفت فرزند عظیمست رکاب شمس تبریزی گرفتم که زین شمس زرکند عظیمست 345 بگو ای یار همراز این چه شیوه ست دگرگون گشته ای باز این چه شیوه ست عجب ترک خوش رنگ این چه رنگست عجب ای چشم غماز این چه شیوه ست دگربار این چه دامست و چه دانه ست که ما را کشتی از ناز این چه شیوه ست دریدی پرده ما این چه پرده ست یکی پرده برانداز این چه شیوه ست منم آن کهنه عشقی که دگربار گرفتم عشق از آغاز این چه شیوه ست بدان آواز جان دادن حلالست زهی آواز دمساز این چه شیوه ست مسلمانان شما این شور بینید که مثلش نیست هنباز این چه شیوه ست شراب و عشق و رنگم هر سه غماز یکی پنهان سه غماز این چه شیوه ست 346 شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت برای بنده خود لطف ها گفت چه گویم من مکافات تو ای جان که نیکی تو را جانا خدا گفت ولیکن جان این کمتر دعاگو همه شب روی ماهت را دعا گفت 347 قرار زندگانی آن نگارست کز او آن بی قراری برقرارست مرا سودای تو دامن گرفته ست که این سودا نه آن سودای پارست منم سوزان در آتش های نو نو مرا با یارکان اکنون چه کارست همی نالد درون از بی قراری بدان ماند که آن جان نگارست